Anıların koynunda yaşayan bir hayatOn dört yaşlarında yenmiş sanki bir tokatUğradığım zelzeleye gidiyor hep aklımNe kadar da çok enkaz altında kalmışımHer yer dağılmış ama hala...
Aynaya yansıyan sadece yalancı bir yüzÖlü bir can gizli bu yüzün derinliğindeKonuşma! şu karanlığa inat sadece bir kere susNeler değişmez ki bir kere vazgeçinceBu ne...
Ölü ruhumda her gece küflenmiş bir hissiyatKapanmış gözlerimde arıyor yüreğim diri bir hayatSözlerim tüm kelimelerim ruhumda kördüğümSinsice yaklaşıyor uzaklardan bir ölümNefret kuşatmış bedenimi ama var...
Yalnızlık kucak açmış banaHüzün yuvası kurulmuş gönlümeBahar gelse de cıvıl cıvıl olmaz hiç yüzümBeni ben yapan içimdeki hüznümSaniyeler bile kovalıyor zaman ağında çırpınıyorumÜstü kapalı sırlar...
Boşlukta asılı duruyor düşünceler idama mahkum ruhlarBu ruhların içinde delik deşik bir gönül varBedenin yüreği gibi o da deli sankiNe ruh ki gün geçtikçe eskitmiş...
Ömrümün son demleri sanki bu sıralarBir ümitsizlik toprağına gömülmüşüm benAniden içimde beliren bu büyük histenSessiz sessiz duruyorum feryatlar bilinmiyorBir deli rüzgar beni oradan oraya savuruyorHüzün...
Geçmiş olan mazi olmuş şu kırışmış yapraklardaBeden durulmuş ruh yorulmuş hiç umulmadık bir andaSessizlik gürültülü yüreğimin en derin köşelerindeSuskunluğum bile ölümlü içimdeki umut bahçelerindeAdımlarımda bile...
Ey akıl mantıklı düşün sen düşme duygulara yenikBenim şu yaptığım yürekten yüreğe bir serzenişBoğma düşüncelerim beni boğma acizliğimeBiliyorum ya her güzelliğe rağmen zavallıyım yine deŞu...
Dur ey yüreğim yine el pençe sarmışsın beniGözlerimden akan yaşları hediye ediyorum sanaEy yürek sen sakla beni sanaKapat kapılarını ben benliğimde kalayımUzun uzun bakıyorum göremediğim...
Gölgesine hapsolduğum milyonlarca karanlık ortadaYüzümü göstermiyor artık hiçbir aynaKurumuş yaprakların her zerresinde maziyi yaşarımCoşarım bir an durur geçmişi hatırlarımGecenin zifiri karanlığı bile o an coşkudur...
O karşı kıyı hüznümün bittiği yer olsunYakınlarda bir adada mutluluğum otursunBen salmış mıyım ümitlerimi karanlık denizlere?Salmışsam bu zifiri karanlıkta bulup çıkarmalıyımDeğmeyin bana ben bir zavallıyımKörkütük...
Müptela olmuşum ben yürekteki her hüzneSararıp solmuşum bu hazan mevsimindeDüşünmeyi unutmuş aklım yaşamaktan da acizimBiçare kalmışım içimdeki kuytulardaGüneşin ışığı sinmedi gönlüme hala karanlığımÖyle bir mevsim...
Yalnızlığım ağlıyor bu soğuk gecelerdeDuvarlar çökmüş üstüme ruhum çınlıyorSaatin her sesi kulağımda gürültülüZamanın akışı bütün benliğimde ölümlüMaziye hasret şarkıları hep aklımdaYüzümde bir tebessüm gizlice sırıtmaktaYanarken...
Ve yine gün batıyor akşamın karanlığındayımYıldızlar büyüyor gözümde çekip alma isteği var yüreğimdeAğır ağır yürüyorum bu cadde bana ağlıyorYüreğime gömdüğüm hüzünlü yuvalarımda bir aile yaşıyorKara...
Hep öğrendik masallar sahteymişKopkoyu karanlıklarda bile ışığı buldukSonsuzluğa gömüldü yaşanmış her şeySatırlarda hayat buldu yenidenDar geldi ruh bedene, çıkmak istediÖyle yoruldu ki ölmek istediHer saniyesi...